Water

Precies een jaar geleden (nou ja, bijna precies een jaar geleden) organiseerden we een weekendje weg naar de Theewaterskloofdam. We kwamen terecht bij een allerliefst B&B optrekje in Villiersdorp met een aardige dame die ons wist te vertellen dat er een heuse Theewater Sportsclub bestond en dat ie open was voor publiek. Dus wij er heen en jawel, de Sportsclub was hartstikke actief op het gebied van waterrecreatie. Logisch, want de club ligt aan de oevers van de Theewaterskloofdam, een gigantisch meer ten oosten van Cape Town en ingeklemd tussen het Hottentots-Holland gebergte (altijd interessant voor ons Dutchies) en twee natuurreservaten, te weten Riviersonderend (wat in vroeger tijden ongetwijfeld werd uitgesproken als Rivier zonder End) en Theewater. Ik google even waar die grappige naam Theewater vandaan komt ….. En ? Door het gebied stroomt een rivier waarvan het water zo helder was dat men het vergeleek met thee. Nu  heb ik totaal andere associaties wanneer ik aan thee denk (meer een soort bruine drap), maar goed, in die tijd dronk men de thee mogelijk zeer slap).

De Theewaterskloofdam is overigens niet bekend om zijn waterrecreatie, maar om het feit dat het de grootste waterbron in het zuid westelijke deel van Zuid Afrika is. Het meer verzorgt maar liefst 54% van de waterbehoefte van de gehele provincie en nog een paar procentjes er bovenop voor Cape Town. Daarom ook wilde we er graag een kijkje nemen. Dat we er fijn konden recreëren was mooi meegenomen.

In de winter, wanneer het veel regent, staat de dam (het meer dus) tot de nok toe vol. Dan mogen de Capetonians doen en laten met het water wat ze willen. Het wordt anders in de zomer. Oke, toegegeven, bij normale zomers waarbij het zo nu en dan eens lekker regent is er geen vuiltje aan de lucht. Maar niet alle zomers zijn hier even normaal. Neem nu zo’n zomer als dit jaar. Vanaf het moment dat ik hier ben aangekomen heeft het twee keer een beetje gedrizzeld. Een paar spettertjes water hier en daar. That’s it. En dat ga je dan op een bepaald moment merken. Men wordt dan een beetje nerveus en die nervositeit neemt toe naarmate de regen langer uitblijft. Er komen waarschuwingen van de gemeente waarin wordt aangegeven dat we voorzichtig om moeten gaan met het spaarzame water. En als dit zo door gaat komt er vanzelf een volgende fase (noem het code geel, dat spreekt op dit moment lekker tot de verbeelding gezien alle codes die in NL nu worden afgegeven maar dan om een totaal andere reden 😊) waarin aanwijzingen worden gegeven hoeveel water ieder huishouden mag gebruiken. En als de weergoden dan nog steeds weigeren om met de Schout en Schepenen mee te werken, volgt automatisch code rood (dan is het alle hens aan dek, want dan krijgt ieder huishouden een zeer beperkt aantal liters water ter beschikking). Dat laatste is gelukkig nog niet vaak gebeurd en zal ook nu wel niet gebeuren, maar ik schets graag een soort rampscenario, hoewel ik er zelf graag verder van gespeend blijf. Tot zover de achtergrond informatie. Dan nu terug naar de dag van vandaag (nou ja, die van de afgelopen week) en dan vooral ingezoomd op ons bescheiden stukje grond rondom de B&B.

“Mevrouw, ik vertel u, wij gebruiken veel te veel water voor zo’n klein huishouden en we willen graag weten hoe dat komt”.

De gemeente mevrouw kijkt ons wat meewarig aan, kijkt nog eens naar de cijfers en knikt dan heel instemmend.

“Uw gebruik is inderdaad redelijk hoog” zegt ze met een gevoel voor understatement.

“Redelijk?” veer ik op en ze schrikt van mijn plotselinge interruptie.

“Redelijk?” zeg ik nog een keer en wijs op het papier dat we meegenomen hebben. “Ik zou een verbruik van bijna 2.000 liter water per dag niet redelijk willen noemen. Ik denk dat ‘enorm’ hier meer van toepassing is. Maar de vraag is vooral, wat moeten we nu doen?” en ik kijk de gemeente mevrouw vragend aan.

Na mijn uitval heeft de mevrouw plotseling een hele andere houding. Ze kijkt me ernstig aan en zegt “u heeft een water whisperer nodig”.

Ik denk dat ik haar niet goed gehoord heb en kijk niet haar, maar Ashia vragend aan.

Ashia is in dit soort gevallen een soort bemiddelende figuur, dus ze vraagt heel beleefd maar ook enigszins niet begrijpend “een water whisperer?”

“Ja” zegt de gemeente mevrouw, “iemand die voor u uit zoekt of u wellicht ergens een lek hebt. Maar als blijkt dat u geen lek hebt en de cijfers blijken goed te zijn, dan kunt u naast de hoge waterfactuur ook rekenen op een boete omdat u in deze tijden van droogte zo uitzonderlijk veel water gebruikt” en het lijkt wel of ze strenger kijkt naarmate de climax van de boete naderbij komt. We zijn gewaarschuwd!

Bedremmeld verlaten we het huis van de gemeente. In eerste instantie dachten we nog dat we daadwerkelijk bijna 2.000 liter water per dag verbruikte. Niet zozeer wijzelf, maar de tuinman die een keer per week onze tuin helpt op te knappen en die niet schroomt om het gras en de planten zeer ruimschoots van water te voorzien. Het gebeurd gerust dat hij ’s-Ochtends de kraan openzet en deze ’s-Middags als hij weggaat pas weer uit zet. En, eerlijk is eerlijk, ook ik ben wel eens vergeten om de kraan weer uit te zetten zodat het gras zeer overdadig van water werd voorzien. En dat was nog voordat onze waterput was gemaakt (jawel, wij hebben de luxe van een eigen waterput).

Maar dan nog, 2.000 liter per dag is wel heel erg overdreven veel (en de bijbehorende waterfactuur ook, laat daar geen misverstand over bestaan). Daarom wordt er reeds de volgende dag naar de whisperer gebeld. Hij blijkt een zeer kordate, down to earth figuur te zijn die zegt dat dit varkentje absoluut binnen drie uur gewassen is. Mooi, dat is eenmalig ff slikken bij zijn factuur, maar dan zijn we hopelijk van het probleem af. Hij komt gelukkig op de dag dat onze gasten hebben aangegeven de hele dag niet thuis te zullen komen. Hij gaat aan de slag met allerlei heel ingewikkelde apparatuur dat mogelijk ooit door hem is aangeschaft om indruk te maken, want de helft er van gebruikt hij niet. Maar, toegegeven, binnen de drie uur heeft hij letterlijk het lek boven water. Maar mochten wij vervolgens denken dat daarmee het probleem is verholpen dan hebben we het mis, want het lek is weliswaar gevonden, maar verhelpen, nee, dat kan hij niet. Daarvoor is de inzet van een erkende plumber nodig. Wtf!! Dat betekent nog eens een factuur, bij ja, het kan niet op ☹.

De whisperer verlaat het terrein op het moment dat de gasten terug komen, dat is perfect getimed. We zijn minder enthousiast als ze vervolgens aankloppen met de mededeling dat er geen water uit de kraan komt. Godverdegodver, ook dat nog. We excuseren ons en kijken wat er gedaan kan worden. De whisperer beantwoordt zijn telefoon niet en de plumber werkt morgen pas. We lopen alle mogelijkheden langs van wat er aan de hand kan zijn. Is er wellicht ergens buiten op straat een lek waardoor de hele buurt zonder water zit, zoals een paar weken geleden? Maar dat blijkt niet het geval. Uiteindelijk brengt onze waterput uitkomst. Ik vul de toiletten van de gasten met het water wat we hebben opgepompt en ook twee grote bakken die we voor de gelegenheid al eerder hebben aangeschaft. Zo kunnen ze tenminste naar de wc en tanden poetsen. Ik bied ook aan om ze met de slang nat te spuiten, net als vroeger als kind onder de slang in de tuin, maar dat slaan de beide echtelieden af (ze zijn daar waarschijnlijk inmiddels te volwassen voor geworden).

Pas de volgende ochtend belt de whisperer terug. Ashia legt de situatie uit en met het schaamrood op de kaken (althans, daar ga ik helemaal van uit) moet hij bekennen dat hij een kraan ergens aan de andere kant van tuin had dichtgedraaid en vergeten weer open te draaien. Onze klacht dat we nu misschien wel een slechte review krijgen van onze gasten doet hij af met de opmerking dat we hem dan ook maar een slechte review moeten geven, “dan staan we weer gelijk”.

Maar daarna komt alles wel in een stroomversnelling. De plumber komt langs en zorgt er voor dat het lek wordt gemaakt. We kunnen nu via de meter zien dat we ineens veel minder water gebruiken. Uiteraard gaat dit weer gepaard met een stevige factuur. “Maar het goede nieuws is, mevrouw” zegt de plumber, “dat u nu aan kunt tonen dat u een lek had. Als u nu naar de gemeente gaat met onze rapportage, dan krijgt u geen boete voor uw uitzonderlijk hoge watergebruik en kunt u misschien zelfs wel geld terug claimen” en hij lacht zijn tanden bloot. En dan moet ik weer denken aan het overbekende gezegde van ’s-werelds beste (nou ja, in ieder geval Nederlands beste) voetballer, ‘elk nadeel heb z’n voordeel’.