Nostalgie

Nostalgie

Ik schrijf een paar zinnen op een klein stukje papier en leg het midden op tafel zodat zoonlief het kan lezen zodra hij wakker wordt.

Want vandaag is D-day. Niet de herinnering aan de 2e wereldoorlog toen de geallieerden met een massale capaciteit de Duitsers zó versteld wilden doen staan dat zij zich spontaan over zouden geven (wat helaas niet helemaal is gelukt), maar de dag dat Don aan de invulling van zijn lang gekoesterde droom mag gaan werken.

Een baan bij de overheid waarbij hij een klein schakeltje wordt in de gehele defensie machinerie. Maar de focus ligt hier niet op de baan, maar op de nostalgische gevoelens die deze ochtend bij mij oproept en waarvan ik zeker ben dat iedere vader of moeder ze herkent.

De life events zoals dat tegenwoordig bijna verplicht in het Engels klinkt, zorgen voor een reeks streepjes in het leven van ieder mens. Vanaf de geboorte is het afstrepen geblazen tot het moment waarop de laatste adem wordt uitgeblazen.

En als je nog een jonge pionier bent met een heel leven voor de boeg is een life event op een mooie manier spannend, maar de voorgaande generatie, laten we voor het gemak zeggen : ik, beziet dat toch net weer even anders.  Dan lig je toch enigszins wat te woelen in bed en ben daardoor extra vroeg wakker terwijl je jezelf niet afvraagt hoe dat komt. Want je wéét het verdraait goed. Vandaag is zijn eerste dag. Zoals er voor jezelf zoveel van dit soort ‘eerste dagen’ waren. Ik heb er in mijn werkende leven zoveel mogen meemaken dat het bepaald geen bijzonderheid meer was. Maar als het dan je eigen kind betreft wordt het ineens weer spannend. “Hoe zou het zijn?” “Kan hij het vinden?” “Ik hoop wel dat ze het een beetje een leuke dag voor hem maken!” Dat soort dingen.

En natuurlijk weet ik dat het onzin is, dat het inmiddels een volwassen vent is die heus zijn eigen dopjes prima zelf kan bonen (of was het nu andersom 😊), maar ook hier gaat die algemene wijsheid weer op : “het blijft toch je kind”.

Ik weet nog dat ik met mijn 18de jaar het huis uit ging en samen ging wonen waarbij het voor mij absoluut geen vraag was of we dat zouden gaan redden of niet, maar mijn moeder Bep hoor ik nog steeds zeggen : “ik was zo bang dat jullie het niet zouden redden, gaan ze geen schulden maken? Hoe doen ze het met de boodschappen? Betalen ze hun huur wel op tijd?” Het was voor mij een no-brainer, maar nu ik de life events van mijn eigen kinderen mee maak, weet ik eigenlijk pas echt wat mijn moeder toendertijd voelde. Ze liet gaan, uiteraard, al doende leer je en ga maar een paar keer op je gezicht, dan leer je vanzelf. Dat was en is nog steeds de mores. En toch is daar dat kleine stemmetje wat ergens diep van binnen zit en zich afvraagt of alles wel goed zal gaan. Is dat nou wat een ouder voelt als kinderen groot worden?

Het is overigens niet alleen een paar procentjes ongerustheid, maar ook vele procenten trots. Dat geldt bij veel markeringen in het leven en hoort er natuurlijk ook helemaal bij. Dat zorgt er ook voor dat ik hem vanavond met een grote glimlach omarm en vraag hoe het geweest is.

En ik weet bijna zijn antwoord al:

“Ja goed hoor, wat had je anders verwacht?”

Tsja, wat had ik anders verwacht?