Hadada

“Haa-haa-de-dah” roept hij nog een keer terwijl hij opzichtig en misschien zelfs wel een beetje geilig naar zijn vriendin kijkt. Maar ze geeft geen krimp, kijkt strak voor zich uit en houdt haar kaken stijf op elkaar.

Ik mag vanaf een afstandje meekijken hoe dit ritueel zich elke avond voltrekt. Het kan niet anders of hij is helemaal weg van haar, maar ik denk dat haar strategie is om zich zo min mogelijk van hem aan te trekken, waardoor hij uiteraard steeds meer naar haar gaat verlangen. En ik verdenk haar er van dat dit precies is wat ze wil. ‘Laat hem maar zijn best doen, ik val niet zomaar voor de eerste de beste’. Zoiets moet het van haar kant zijn.

Maar hij geeft niet op en opnieuw probeert hij haar te benaderen. Nu roept hij lijkt het wel nog een beetje harder “haa-haa-de-dah”. Ik begrijp ook niet precies waarom hij haar zo luidruchtig benaderd want volgens mij moet haar dat alleen maar afschrikken. Blijkbaar weet hij geen andere strategie te bedenken.

Aan komen vliegen, hard schreeuwen en dan hopen dat je vriendin een reactie geeft. En verdomd, bij deze derde keer keert ze zich naar hem toe en zet het ook op een schreeuwen. Een beetje zoals hij dat doet.

“Aan komen vliegen?” Hoe bedoel je aan komen vliegen?

Oh, sorry, dat had ik nog niet gezegd, ik heb het over de Hadada, een Ibis-vogel die door heel sub-Sahara Afrika te vinden is en die een enorm pest lawaai maken, zoiets als haa-haa-de-dah, maar het kan net zo goed wáááááák-wááááááák zijn, echt zo heel langgerekt.

Het pas getrouwde stelletje huist in de grootste boom uit de omgeving en laat die boom nu net in onze tuin staan, zeg maar op zo’n drie meter afstand van de veranda waar ik elke avond zit.

Toen Dick de afgelopen drie weken op hetzelfde plekje op de veranda zat was het een vrolijk komen en gaan van het verliefde stelletje en dat ging dan gepaard met het nodige gekras en geschreeuw. Ik had de indruk dat Dick het wel vermakelijk vond, maar ik maakte er al snel een gewoonte van om hem stevig achterna te zitten. Niet omdat ik nou zo jaloers was op zijn bloedmooie vriendin, maar vooral omdat ik toch enigszins op mijn rust gesteld ben.

Dus telkens wanneer hij haar het hof begon te maken probeerde ik hem met een goed gemikte gooi van een steen hem de stuipen op het lijf te jagen. In het begin zal hij dat hoogstens wat irritant hebben gevonden, maar ik weet ook, de aanhouder wint. Dat kost natuurlijk de nodige moeite, want in het begin wilde hij zijn vriendin heel vaak bezoeken (en geef hem eens ongelijk), dus dat betekende dat ik steeds mijn bezigheid tijdelijk moest beëindigen om mezelf in de strijd te werpen. Zelfs zó vaak dat Dick me waarschuwde dat ik moest oppassen dat het geen obsessie zou  worden. Pas toen ik Dick  had uitgelegd dat het geen spontane ingevingen waren maar een wel uitgedachte strategie, begon ook bij hem het kwartje te vallen. De Ibis moest een negatieve connotatie krijgen bij zijn geschreeuw, dus volgde er steevast een steen in zijn richting zodra hij zijn bek open deed. Tegelijk heb ik in stilte natuurlijk heel vaak mijn excuses aangeboden aan zijn vriendin, want die zag door mijn ruwe tussenkomst de hele liefdes relatie in rook op gaan.

Uiteindelijk werd mijn strategie beloond, want na enige tijd bleek het horen van mijn slippers op de stenen al genoeg voor ons mannetje om het hazenpad te kiezen (of in dit geval het Hadada-pad).

En nu ikzelf dus de plaats op de veranda over heb genomen van Dick is het zelfs al zover dat meneer en mevrouw pas ’s-avonds tegen de schemering samen aan komen vliegen, stilletjes een plekje zoeken in de boom en pas de volgende ochtend als iedereen nog ligt te slapen, luidruchtig opstaan en elders heen vliegen. Misschien heb ik dan toch wat bereikt? Want mijn stapeltje stenen die ik speciaal voor de gelegenheid heb aangelegd, blijft al een tijdje onberoerd en dat is een goed teken.

Voor wie geen idee heeft hoe een Hadada Ibis er uit zien heb ik een foto bijgesloten. Ik lees op wikipedia dat deze Ibissen zo groot zijn als een Jack Russell (maar ze kunnen wel véél beter vliegen 😊) en dat ze meestal grijs bruin van kleur zijn. Ik lees ook dat ze zo luidruchtig zijn omdat ze hun vlucht daarmee coordineren in de vroege ochtend en de late avond, dat ze ermee waarschuwen voor gevaar en om te laten weten dat ze ergens aankomen en vertrekken. Nou, dat is goed om te weten ☹. Dat is allemaal goed en wel, maar waar ik me vooral zorgen over maak is dat ze ook ’s-nachts zo tekeer gaan en vaak met een heel groep tegelijk. Laten we hopen dat we het dan over familie van de kouwe kant hebben en niet over het verliefde stelletje in onze boom, want anders zit er nog maar één ding op en dat is het gebruik van vuurwerk. En dan in dit geval niet omdat ons stelletje dan net getrouwd is en ze dat willen vieren met een groots vuurwerk, maar om er voor te zorgen dat ze op huwelijksreis gaan naar een ver land en daar in de verdere toekomst hun geluk zoeken. Dan hebben we weliswaar een lege boom, maar daar kan ik dan wel mee leven 😊